شنبه بیست وچهارم آبان،در محل شورا با تمام اعضاء شورا (به جز ابراهیم برف چالانی که برای امدادرسانی در کوهستان بود) و حضورمدیرکل بنادر ودریانوردی استان گیلان همچنین شهردار و معاونانش، نشستی برای آغاز عملیات لایروبی در شنبه بازار روگا و پاشا روگا برگزار شد.

در این نشست نمایندگان ادارات محیط زیست و آب منطقه ای هم حضور داشتند.

شهرام نواری از نمایندگان سالهای قبل شورا هم به همراه تیم فنی بندر، از حاضران این جلسه بودند.

طبق گفته موسی زنجانخواه رییس شورا،از فرمانداری و نماینده دادستان هم دعوت شده بود،که حضور نداشتند.

جلسه ای که در آن مصرانه هم اداره کل بنادر و دریانوردی و هم اعضای شورا خواهان آغاز عملیات لایروبی بودند؛ آنچنانکه مدیر کل بندر متن توافقنامه تنظیمی را به همراه داشت و تسلیم ریاست شورا کرد، و یکی از اعضای شورا نیز اذعان داشت:«گمان کردم امروز ماشین آلات و همه چیز آماده باشد و ما کار را شروع کنیم!»

البته بعید نیست اگر گزینه دومی که شهردار مصرانه سر میز گذاشت، مبنی بر معرفی یکی از ارگانها برای انجام عملیات مشابه، شاید با تعجیل غریب شورا نشینان این امر محقق می شد!

جالبتر اینکه به رغم بازدیدهای میدانی که جدا جدا صورت گرفته بود و نیز آماده بودن توافقنامه(ولو در حد پیش نویس) ، حتی الزامات مندرج در آن، اعم از دایک انبارش مواد برداشتی، مسیر خطوط انتقال و ماشین آلات حمل – که با توجه به برآورد بندر از برداشت شصت هزار مترمکعب رسوب، که پیچیدگی خاصی دارد-  هیچ طرح ریزی دقیق عملیاتی صورت نگرفته و مباحثی چنین اساسی کلی و گذرا طرح شد!

تاسف بارتر اینکه نمایندگان آب منطقه ای و محیط زیست هم آنقدر نرم از الزامات قانونی از جمله لزوم ارزیابی اثرات محیط زیستی پروژه گفتند که حاضران متفق القول تکرار می کردند محیط زیست خودش این کار را انجام دهد!!

این یعنی  تصمیم گیران حوزه شورا و شهرداری ما گویی هیچ ذهنیت درستی از صورت اجرایی ماجرا ندارند!

مسلما این سوال در اذهان عموم ایجاد می شود درحالیکه سالیان طولانی با تجاوز بطئی مغازه های کنار شنبه بازار روگا و ساخت و سازشان که به نوعی حکم تصرف در ملک غیر دارد، و پسآب هایشان که مستقیم وارد روگا می شود -آنهم در حالیکه بخش درون شهری شنبه بازار روگا در قیمومیت مدیریت شهری است-  هرگز مورد برخورد جدی واقع نشد و هیچ اقدام عملی صورت نگرفت ؛ چگونه این چنین دفعتی  مورد التفات واقع شد و قرار است لایروبی شود آنهم لایروبی یک پهنه آبی حساس با شیوه تهاجمی لایروب های کاتر ساکشن و بیل مکانیکی شناور؟

اصلا گیریم خروج ناگهانی گازها و تاثیر آن بر ماهیان و زیستمندان و انسانهای ساکنان در اطراف مسیر لایروبی و بوم سازگان شهری، هیچ یک اتفاق نیفتد ، مگر می شود قبل از مطالعه دقیقی که حتی باید در آن ریزش جداره و ابنیه و تبعات اجتماعی  کار را بررسی کرد، روشن بودن باید های عملیاتی،  احصاء امکانات و داشته ها ، فضای دپو ، عملیات انتقال پس از دپو، تاثیرات محیطی در حین دپو؛ صرفا چون دانش اپراتوری لایروبی و دستگاه را داریم، وارد عمل شویم!؟

از طرفی  مگر می شود شورا و شهرداری که به سبب جایگاهش در پروژه مسئولیت تهیه پیوست ارزیابی اثرات محیط زیستی EIA) (که هم چالش ها و هم راهکار را بررسی کرده و در نهایت تعیین می کند پروژه ای قابل انجام است یا خیر،  از تهیه آن طفره رفته و بر عهده اداره شهرستان بگذاردش؟!

آیا نباید از خود بپرسیم چرا قبل از این به فکر کسی نرسید که عملیات لایروبی و احیای تهاجمی انجام دهد!؟

شاید لازم باشد اعضای محترم شورا یکبار دیگر با دقت طرح شان را بازنگری کنند و فارغ از هیجان با منطق به موضوع نگاه کنند و احیای رودخانه را از حاشیه آن آغاز کنند!

همانطور که هیچ کس با دوره ی یک هفته ای مسلط به زبان جدید نمی شود، هیچ راه فوری و فوتی و کوتاه مدتی هم برای احیای تالاب و رودخانه های ورودی و خروجی آن وجود ندارد راه حل همانا حرکات پیوسته و حساب شده دانش محور است! شاید لازم باشد نفسی بگیریم و با تسلط بر خود،تصمیم بگیریم با جزئیات برنامه بریزیم و عمل کنیم! نگوییم شاید فلانی همراهی کرد، شاید فلان مالک زمین داد ، با شاید و اگر که نمی توان زیست!

پایان پیام/۹۷۰۱/لیــلا مســروری