خزر ویژه بندرانزلی-لیلا مسروری

این صحنه ها شاید تجربه مشترک خیلی از ماها باشد : مثلا رفته ای بالای چهارپایه تا لامپ عوض کنی یا از کابینتهای بالای آشپزخانه چیزی برداری ؛ کسی زنگ می زند : دنگ دنگ – دنگ دنگ ! غرولند کنان آماده ای که هنگام بازکردن در  توپی ، تشری، مگه سر آورده ای یا دست کم چشم غره ای نثارش کنی  که می بینی آقای پستچی پشت در است  و ناخودآگاه گل از گلت می شکفت و با لبخند به استقبال می روی! یا مثلا نشسته ای و صدای موتور می آید برای  آنی گوشهایت تیز می شود و نفست با شوق ، حبس که  آیا پستچی زنگ در ما را خواهد زد؟! یا مثلا پستچی را در کوچه دیده ایم و دلمان پر کشیده که بپرسیم برای ما چیزی نداری آقای پستچی؟

اصلا بخشی از خاطره مشترک اغلب  کودکان دنیا، عروسک کارتونی ِ پستچی قد بلندی بنام پَت است که در عین نامه رسانی گره گشای همشهریان بود و چقدر همه ما دلبسته ی این قهرمان بودیم و دوست داشتیم مثل او باشیم همانقدر مهم و کاربلد !

پست برای بسیاری از ما شاید  از اولین تجارب استقلال شخصیمان بود، وقتی برای اولین بار پاکت و بسته ای که نام ما پشتش نوشته بود را دریافت کردیم ، بسته ای که فقط و فقط خودمان بازش می کردیم! پست چه در گذشته و چه اکنون ساختارمندترین و گسترده ترین شبکه ارتباطی ست و در حافظه ی  دیرگاه تاریخ همیشه امین ترین ها و تواناترین ها قاصد و پستچی  می شدند. ضمن آنکه  بهترین ابزار هر دوران  در اختیار پست یا چاپار بود: خواه  کبوتران  تربیت  شده  ، خواه بهترین اسب ها   و  منازلی که قاصد در آنها نفسی  تازه  می کرد . بماند که به گواهی تاریخ خطرات فراوانی هم همواره قاصدان را تهدید می کرد اما آنها امانت دارانه از مبدا تا مقصد طی طریق می کردند .

اگر گذرتان به موزه پست در پایتخت بیفتد ، ابزار و وسایل ارتباطی ایرانیان از دوران کهن تا امروز قابل مشاهده است. گفته می شود به رغم آنکه ایرانیان پیشینه ای سه هزار ساله در پست دارند اما پست به مفهوم ساختارمند آن در زمان ناصرالدین شاه از موسسه به درجه وزارت ارتقاء جایگاه پیدا کرد و پس از به صدارت رسیدن امیرکبیر با تدبیر وی سرعت و دقت امور مراساتی ایران شکل و سامانی تازه گرفت. از سویی چه برای ایران چه برای تمامی کشورها نیاز به گسترش مراودات اجتماعی برون مرزی سبب شد تا نخست در تاریخ نهم اکتبر سال 1874 میلادی به پیشنهاد آلمان، قراردادی که بعدها  قرارداد برن نام گرفت،توسط 22 کشور منعقد شود که  در واقع با تشکیل  یک قلمرو پستی ؛ آزادی ترانزیت برای مبادله متقابل مراسلات در سراسر آن  تأمین و تضمین شود. با افزایش کشورها قرارداد برن به اتحادیه و در نهایت به اتحادیه پست جهانی بدل شد بطوریکه از سال 1969 روز نهم اکتبر برابر با هفدهم مهرماه به عنوان روز جهانی پست تعیین و وارد تقویم جهانی شد.

در حال حاضر بیش از یکصد و هفتاد کشور، عضو این اتحادیه هستند و ایران نیز در سال 1877م (22 مهر 1256ش) به عنوان بیست و نهمین عضو، به این اتحادیه پیوست. امروزه هم  در کشور ما علی القاعده بهترین ناوگان باید در اختیار پست باشد چراکه طبق آمار  هر پستچی، گاه تا سه هزار سفر  را پوشش می دهد. سفرهایی که می تواند اتلاف وقت ، هزینه ، فشار ترافیکی ، آلودگی هوا و امثال آن را در پی داشته باشد. جالب آنکه شاید بسیاری از ما امروز با وسایل ارتباطی سهل الوصول صوتی و بصری حس می کنیم بی نیاز از نامه نگاری هستیم اما همچنان یکی از بهترین شیوه های حمل و نقل مراسلات و حتی پوشش خرید و تجارت و بستر امنی که از مشاغل کوچک و هنری خانگی تا شبکه تجاری بزرگ را پوشش می دهد توسط پست هدایت و مدیریت می شود .

این روزها لوگوی پست ایران تغییر کرده است. پرنده ی آبی را ساده تر کرده اند و آن سه خط های یادآور تمبرهای رسید خورده بود، حذف شده ولی هنوز ما آنقدر مترصد دیدار آن  پرنده آبی هستیم که  حتی وقتی از یک فروشگاه اینترنتی خرید کرده ایم  و می دانیم چه چیزی در بسته است و دقیقا کی به دستمان می رسد اما همچنان با شوق ، آمدن پستچی را انتظار می کشیم ! آقای پستچی خداقوت !