خزر ویژه بندرانزلی – هاجر (آزاده) سلیمی شیوائی:

چوب به دستش زبان باز کرده و رویشی زیباتر را آغاز می کند ، آنگاه که با مهارت استادانه اش ، جانِ زیبایی و نبوغ را در بند بند دست سازه ای که خلق کرده ، به یادگار حک می کند.

همان هایی که با خودنمایی بر دیوار کارگاه کوچک اما باصفایی در کهنه بازار انزلی ، توجه مشتاقمان را به خود گره می زند. اوستا اصغر میرزایی ، 25 سال است که از تراشیدن و شکل بخشیدن به چوب ، دست سازه های زیبایی همچون پایه راه پله ، گوشت کوب ، وردنه ، گلدان ، کاسه ، دستگیره و قرقره و …می سازد تا این هنر صنعت قدیمی و باارزش گیلانیان همچنان بی رمق ، سوسویی بزند و از مهلکه زوال ، فاصله بگیرد.

متولد سال یکهزار و سیصد و بیست و یک است و جزء آخرین خراطانی بشمار می رود که هنوز چراغ کارگاهشان روشن است. می گوید: کسی به من خراطی را یاد نداد ، خودم یاد گرفتم.

آن موقع ها که جوان بودم و در کارگاه خراطی استاد ازبیجاری کار می کردم ، غروب ها که همه می رفتند ، دو ساعتی بیشتر می ماندم تا آنچه را که در طول روز دیده بودم ، با تمرین بر روی دستگاه ، به خوبی یاد بگیرم. بعد از آن نزد اوستا ساسان ، روبروی مسجد سرخی رفتم تا اینکه تصمیم گرفتم مغازه ای برای خودم داشته باشم و سفارش کار بگیرم.

خراطی ، ساختن اشیاءی از چوب است که سابقه‌ای بسیار طولانی در نقاط مختلف ایران از جمله گیلان دارد بطوریکه شاردن جهانگرد فرانسوی ، تحت تاثیر مهارت خراطان ایرانی، به تمجید و تحسین گفته ، حرفه خراطی از هنرهای مکانیکی است که ایرانیان توانسته‌اند از آن به خوبی بهره برداری کنند. هنری که این روزها ، اصلا حال و روز خوبی نداشته و اوستا اصغر خراط کار هم به آن اشاره می کند.او هرچند خراطی را به تنها پسرش آموخته ، بطوریکه وقتی سفارش کاری باشد ، می آید و به پدر کمک می کند ، اما به تاکید می گوید : وضعیت کار مناسب نیست ، دیگر انجام این کار هیچ فایده ای ندارد ، مشتری هم نداریم ، خیلی از خراط کاران ، مغازه های خود را بسته اند و به شغل دیگری روی آورده اند. فقط من مانده ام و یک نفر دیگر که کمی آن طرف تر مغازه دارد، غروب ها می آید و یکی دو ساعتی بیشتر کار نمی کند.خراطی ، روایت دستان هنرمند استادان خراط است که پشتوانه شان ، فرهنگ غنی این مرز و بوم است . رگه ها و نشانه هایی که به دنبال بخشیدن اعتباری ، دوباره اند.