خزر ویژه بندرانزلی-آرمین صافدل :

واقعیتی ست که ما آدم ها کمتر به “انسان” می پردازیم، و از آدم ها فقط کسانی را می بینیم که سعی بر دیده شدن دارند.

اگر خوب تر به اطراف نگاه کنیم کسانی هستند که به سادگی حتی با یک لبخند ما را مهمان دل خود می کنند. دیگر به ما بستگی دارد که چه پاسخی به این دعوت بدهیم. یک شهر است و جمعیتی از آدم ها، افراد مختلفی که هر روز از کنارشان بی تفاوت رد می شویم هر کدام می توانند قهرمانانی باشند از این زندگی که ما آن را مادی تر از هر عصری کرده ایم.

مگر می شود انزلیچی باشی از “سپه” بگذری و مغازه ی دو نبش “عمو یوسف” چشمانت را ندزدیده باشد؟ وارد مغازه که می شوی پیرمرد خوش مشربی نشسته است که حالا من زورم می آید بگویم پیرمرد! 86 سال سن دارد اما خیلی سرزنده تر نشان می دهد.
می گوید در این خیابان ، 8 مغازه ی ماهی فروشی بود اما امروز فقط مغازه ی خودش مانده ست، با قدمتی 50 و چند ساله. جذابیت عمو یوسف مختص برای انزلیچی ها نیست، گرم صحبت که می شویم از توریست های خارجی می گوید که هرازگاهی می آیند و از مغازه ، ماهی ها و خودش عکس می گیرند و برایش پست می کنند.

اواسط دهه ی 40 بود که گروهی از ایتالیایی ها عکسی از مغازه ی عمو یوسف می گیرند بدون آنکه خودش خبر داشته باشد. بعد از چند وقت عکس را برایش پست می کنند و همان عکس را هم در ایتالیا کارت پستال می کنند. از یک آلمانی می گوید که عکسی که از او گرفته بود را با شکلات برایش می فرستد.

عمو یوسف امروز جزء انکار نشدنی از خاطره جمعی مردمان انزلی است ، که ایـن ماندگـاری را نه از قـدمـت بـلکـه از خوش مشربی خود دارد. عطر قدیمی ها را می دهد، دلش دریاست که از نیم ساعت صحبت مان ، یک ربع کامل را برایم شعر خواند.
به این فکر می کنم که اگر ایتالیایی ها کارت پستال عمو یوسف را 50 و چند سال پیش چاپ کردند ، ما امروز برای میراث معنوی شهر چه کردیم؟