خزر ویژه بندرانزلی – آرمین صافدل:

واقعیتی ست که ما آدم ها کمتر به “انسان” می پردازیم ،   و از آدم ها فقط کسانی رو می بینیم که سعی بر دیده شدن دارند.

اگر خوب تر به اطراف نگاه کنیم کسانی هستند که به سادگی حتی با یک لبخند ما را مهمان دل خود می کنند. دیگر به ما بستگی دارد که چه پاسخی به این دعوت بدهیم.

یک شهر است و جمعیتی از آدم ها ، افراد مختلفی که هر روز از کنارشان بی تفاوت رد می شویم هر کدام می توانند قهرمانانی باشند از این زندگی که ما آن را مادی تر از هر عصری کرده ایم.

علی آقا ، روبروی اداره پست انزلی، مغازه ی آبمیوه فروشی کوچکی دارد، نمیدانم از کی شروع کرده، چند سال سن دارد، هیچ تاریخی نمیدانم، اما میدانم از زمانی که از این خیابان رد شده ام او و مغازه کوچکش آنجا بوده اند.

“علی آقا” اصلا شباهتی به آدم های جنجالی ندارد، یک مرد به معنای واقعی کلمه ساده دل ، محال است وارد مغازه ش شوی تو را با حال خوب   راهی نکند.

اصلا مگر می شود اخم کند؟

اصلا کسی اخم او را دیده؟

تمام دیوارهای مغازه ش پر است از عکس های مختلف از آدم ها.

جالب اینجاست “علی آقا” خودش بیشتر از هر کسی اهل یاد کردن از آدم هاست.

برایش هم فرقی نمی کند سیروس قایقران باشی ، جاسم ویشگاهی قهرمان جهان یا یک مشتری ناشناس! عکسی به یادگار با “علی آقا” بگیری حتما روی دیوار مغازه ش می چسباند.

کاری که “علی آقا” می کند چیزی فراتر از یک کاسبی ست ، امروز مغازه کوچکش جزئی از خاطره ی جمعی انزلیچی ها است.