خزر ویژه بندرانزلی-هاجر (آزاده) سلیمی شیوائی:

روی یک صندلی ، کنار مغازه اش نشسته بود. نور خورشید بر صورتش می تابید و باعث میشد با چشمانی نیمه باز پاسخ مان را بدهد.

هرچند ظاهرا قیافه ای بسیار جدی داشت ولی به گرمی با ما سخن میگفت.

حتما شما هم در گذرتان به حوالی میدان گمرک انزلی، روبروی اداره شیلات، پیرمردی را دیده اید با محاسن، مو و ابروانی سپید حاصل سالها تجربه زندگی، که مغازه اش پر است از اجناس مختلف و البته قوجان شلوار …

فصل سرما که از راه می رسد با کوله باری از باد و باران ، مردم ساحل نشین انزلی ، و بیشتر، آنها که شغل و حرفه شان به دریا و تالاب گره خورده ، از خیلی سالها قبل تر ، لباس هایی می پوشند شبیه یک بارانی تقریبا بلند کلاه دار ،تا زانو با شلواری از همان جنس در چند رنگ تقریبا تیره تر که به گویش محلی به آن قوجان شلوار می گویند.

این لباس ها را که بر تن می کنند تا حدود زیادی می توانند از باران ، و سوز باد و سرما در امان بمانند.

خیلی ها در بندرانزلی ، مخصوصا آنها که سن و سالی را گذرانده اند و مویی سفید کردند، جعفر طوطیان را به خوبی میشناسند.

او سالهاست که قوجان شلوار می دوزد.

میگوید از ده سالگی دوختن قوجان شلوار را در اداره شیلات از روس ها یاد گرفته و از همان سالها تاکنون مشغول به این کار است.

خوشبختانه هنوز کارگاهش با چند کارگر سرپاست و هنوز چرخ این کارگاه به واسطه سفارش دوخت لباس های سردخانه ای از شهرهای دیگر ، می چرخد.

پسرش جلیل نیز به این حرفه روی آورده و علاوه بر کمک حالی در امورات مغازه داری ، در کارگاه پدری نیز مشغول به فعالیت است.

طوطیان اکنون 80 سالی از عمرش می گذرد و چین و چروک گذر روزگار را می توان به وضوح در پیشانی اش دید.

او تقریبا تمام عمرش برای حفظ این شغل باارزش بومی و منطقه ای تلاش کرده تا نشود که درسایه کم لطفی ها به خاطره ای تبدیل شود!

بی شک دوخت قوجان شلوار یک صنعت قدیمی است که به فرهنگ مردم این منطقه تعلق دارد و نشان می دهد چگونه ساکنان این دیار شرایط زندگی خود را با شرایط جغرافیایی شهرشان ، همسو می کردند.

داشته ای که گواه فرهنگ و اصالت و مایه مباهات مردمانش است و از این رو که همچنان از ملزومات زندگی این مردم ساحل نشین به شمار می رود یقینا بلد بودنش یک فرصت ارزشمند برای اشتغال جوانانش محسوب می شود.

حرفه ای بومی که حتی می توان با کمی خلاقیت و خوش سلیقه گی و به اصطلاح امروزی تر شدن ، یک پوشش مناسب برای سلایق بیشتری از مردم باشد .

امید که قبل از آنکه پیشه گرانسنگ قوجان شلواردوزی ، به رویایی برجای مانده از پدران مان تبدیل شود ، به گونه ای که نشود جز در محافل مان نقل قولش کنیم که مثلا چگونه سالها پیشتر ، مردم این دیار برای سازگاری با طبیعت باد و بارانی شان در فصل های سرد سال ، لباس هایی این چنینی و آن چنانی می دوختند و می پوشیدند ، در راستای حفظ آن بکوشیم و آن را به یک فرصت شغلی و حتی جاذبه ای پرمخاطب برای گردشگران مبدل سازیم .

امید که فرزندان خلفی برای حفظ میراث پدران مان باشیم.